AI Gegenereerde Muziek: gewoon niet doen?

De mooie evolutie van muziek

Het maken en beluisteren van muziek is een mooie, menselijke cultuuruiting. Bij gebrek aan geluidsdragers tot in de negentiende en twintigste eeuw, werd muziek alleen thuis gespeeld en gezongen, of in de kerk, of in een Concertgebouw, of op het dorpsplein. Muziek was niet ieder moment aanwezig, maar een "happening". Sommige componisten uit voorgaande eeuwen zijn nog steeds wereldberoemd, omdat hun werken op schrift zijn overgeleverd. De talenten van de meest fabuleuze zangers en zangeressen van de afgelopen millennia zijn echter voor altijd verloren gegaan. Of, eigenlijk, soms lezen we er over maar we zullen ze nooit meer kunnen horen.

Deze lange, menselijke traditie heeft in de twintigste en eenenetwintigste eeuw al veel veranderingen ondergaan. De komst van de plaat, de radio, musicals, hitlijsten, tieneridolen, cassettebandjes, makers die soms ook uitvoerders werden, CD's, videoclips, synthesizers, concert DVD's, (drum) computers, MP3's, illegale downloads, I-tunes music, Spotify en andere streaming platforms, Youtube kanalen en autotune maakten muziek een exportproduct, big business en veel toegankelijker om te maken en naar te luisteren. Sommigen betreuren dat het 'image' soms belangrijker lijkt te zijn geworden dan de muziek of de zang, maar ik denk dat echte kwaliteit altijd wel boven is komen drijven. Bovendien is er nu voor ieder wat wils: Jantje van 7 kan naar K-3 luisteren, zijn zus Marietje van 14 naar Taylor Swift, volkszangers vullen de kroegen, de buurman luistert naar Bob Dylan en de gymleraar kan gewoon naar de Operette. Of Jantje luistert naar volkszangers, de gymleraar naar K-3, Bob Dylan hoor je in de kroegen, Marietje gaat naar de Operette en de buurman luistert naar Taylor Swift. Het kan en mag gelukkig allemaal en dat is een van de mooie dingen van de moderne tijd.

Wat bij muziek over de eeuwen heen grotendeels hetzelfde is gebleven, is dat een mens de melodie maakt, een mens de tekst schrijft, dat mensen de instrumenten bespelen, en dat mensen de tekst zingen. Dat is ongeacht of het 'kindermuziek' is, 'commerciële pop', Elvis Presley of Mozart. Er zitten menselijke ideeën en emoties achter, die zo goed mogelijk worden uitgevoerd door de muzikanten en zangers. Sinds kort is er echter muziek waar dit niet meer voor geldt en dat is mogelijk een bedreiging voor de essentiële culturele uitingsvorm die muziek is.

AI gegenereerde muziek

Sinds circa 2024 kunnen verschilende AI tools goede muziek maken. Getraind op bestaand werk, al dan niet illegaal, komen er nummers uit rollen die voor de gemiddelde luisteraar niet te onderscheiden zijn van door de mens gemaakte producties. De tijd dat we echt konden lachen om AI meuk lijkt een beetje voorbij. Als iets nog echt slecht is dan komt dat meestal omdat de 'maker', niet in auteursrechtelijke zin, geen moeite heeft gestopt in het tweaken van de output. Ik ga hier dan ook niet beweren dat AI muziek kwalitatief slecht is, want dat is het gewoon niet (altijd). Het is wel slecht voor de menselijke creativiteit. Of tenminste, dat kan het zijn.

Ik heb begin vorig jaar al gesteld dat AI een gevaar vormt voor de menselijke ziel. En dat is niet omdat ik een fundamentele haat koester jegens AI. AI is een fantastisch hulpmiddel, een tool en een gesprekspartner als je deze op de goede manier in weet te zetten. Dus niet door met twee clicken 'thuis' te zijn en vervolgens lui achterover te hangen, maar door te kijken naar wat de nieuwe mogelijkheden zijn. Niet door zoveel mogelijk mensen te ontslaan, maar de verdieping te zoeken, werk beter te doen en te komen tot een nieuwe symbiose van techniek ondersteunde menselijke arbeid of creativiteit. De werkwijze van 'prompt bedenken en klaar' valt daar niet onder. Op het moment dat de mens niet meer 'gedreven' wordt kunst te maken, op wat voor manier dan ook, dan missen we een essentieel onderdeel van ons bestaan.

Ik luister daarom uit principe niet naar AI gegenereerde muziek. Daar moet dan wel meteen een nuancering bij, aangezien er ook allerlei hybride vormen bestaan. Sommige mensen schrijven bijvoorbeeld teksten, laten AI daar muziek bij maken, en zingen vervolgens zelf het nummer in, of laten dat door een ander mens doen. Dan liggen twee van de drie kernelementen van het maken van muziek wel bij een menselijke maker. En zo zijn er meer mengvormen. Waar de grens voor mij ligt, vind ik lastig te bepalen. Enige moeite zal ik er bij houden, ook als 2/3 van een nummer wel door een mens is gemaakt. Belangrijk is in ieder geval dat ik weet wie de maker achter de muziek is, dat er openheid is over het gebruik van AI en dat de menselijke creatieve en uitvoerende elementen goed te zien zijn.

Je hoeft er niet naar te luisteren, toch?

Natuurlijk leven we gelukkig in een vrij land en mag iedereen de muziek luisteren die hij of zij wil. Dat zou ook prima zo werken in een maatschappij die niet algoritme gedreven suggesties doet. Helaas merk ik in toenemende mate dat Spotify en Youtube, mijn go-to media voor muziek, AI muziek lopen te pushen. Als een AI liedje populair is in een genre dat ik af en toe luister, dan staan Spotify en Youtube meteen klaar het aan me voor te stellen. Ik ga hier nu één hardnekkig voorbeeld van noemen, maar zo zijn er nog veel meer en ik ben bang dat het aandeel kunstmatige muziek steeds groter gaat worden. Spotify vond het nodig om mij kennis te laten maken met de AI band 'Banned Vinyl'. Deze 'band' gooit lichtelijk hoge ogen met het Metal nummer 'One in My Mouth, And Two in My Axx'. Op moment van schrijven is dit nummer bijna 48.000 keer gestreamd. Dat is natuurlijk niets in vergelijking met Taylor Swift, maar binnen zijn genre best heel acceptabel.

En als ik zeg 'genre' is dat weinig zeggend, omdat Banned Vinyl allerlei genres beslaat, afhankelijk van wat AI gevraagd wordt te doen. De enige rode draad binnen het werk van Banned Vinyl, is de focus op lompe seksgrappen, en dan met name over anale seks.Om in het thema van Banned Vinyl te blijven: de muziek die daarbij hoort interesseert ze kennelijk geen reet, zolang ze maar nummers kunnen blijven uitschijten. Ergens is dit natuurlijk wel grappig, maar het is niet bij een grap gebleven en een verdienmodel geworden. Niet alleen van Banned Vinyl, maar ook van een mesthoop aan andere artiesten.

Het repertoire van Banned Vinyl is gigantisch. In twee jaar tijd poepte deze 'artiest' zo'n 200 nummers de wereld in, met glansrijke titels als 'Super Pooper', 'Ram that Donut' en 'I lost my Heart to a Facefucker'. Het succesvolste nummer kreeg bijna 100.000 streams. Met deze output is het ook niet erg als een nummer maar 10.000 streams krijgt. Er komen hoe dan ook duizenden euro's binnenrollen, aangezien met honderden enigszins goed beluisterde nummers al snel miljoenen streams worden behaald. En het is niet zo dat we dan kunnen zeggen: laat dat mega-kapitalistische Spotify maar betalen, zal ze leren, want die duizenden euro's gaan af van de grote taart die Spotify verdeelt onder alle artiesten op basis van het aantal streams. Er zijn behoorlijk wat goede artiesten buiten de mainstream genres die ongeveer net zoveel streams halen per nummer, maar er in twee jaar maar tien kunnen maken in plaats van tweehonderd. Bands als Banned Vinyl vormen zo een directe bedreiging voor de artiesten die moeten ploeteren in de marge om van hun werk te kunnen leven, of zelfs maar 'er naast' te kunnen doen, en daarvoor deels afhankelijk zijn van inkomsten uit Spotify streams. Door de lolbroekerij van Banned Vinyl en soortgelijke bands kunnen kleinere artiesten mogelijk niet meer overleven of doorbreken.

OK, je hebt misschien een punt en nu?

Goed, ik wil dus niet meewerken aan deze 'shittificatie' van de muziekindustrie door AI artiesten als Banned Vinyl. Ik kan er natuurlijk gewoon niet naar luisteren, maar ook wil ik dit soort bands niet meer aanbevolen krijgen door Spotify of Youtube. Het is namelijk ook niet altijd meteen duidelijk dat het gaat om AI muziek. Wat ik graag zou willen zien is:

1. Openheid. Is de muziek (grotendeels) AI gegenereerd, dan graag een label of een andere vermelding.
2. Een opt-out mogelijkheid. In plaats van dat grote Platforms deze muziek actief lopen te pushen, wil ik de mogelijkheid om AI muziek, die dan netjes voorzien is van het label vermeld onder punt 1, niet aanbevolen te krijgen.

Het is het minste wat dergelijke platforms kunnen doen om de creatieve industrie, waar zij op gebouwd zijn en miljardair door zijn geworden, in bescherming te nemen.

De Grootste Entertainer van de Twintigste Eeuw

Tijd voor de Jaarlijkse Lijstjes

Tegen het einde van het jaar komen er weer overal jaaroverzichten, rankings en lijstjes. Het is een tijd om terug te kijken naar het afgelopen jaar, zowel wat betreft de gebeurtenissen van nieuwswaardig belang als persoonlijk met dingen als Spotify wrapped. Ook lijsten die meer omvatten dan het afgelopen jaar zijn juist in december populair, zoals de Top 2000 nummers aller tijden op NPO Radio 2. Dit jaar publiceerden mijn lieve vrouw en ik een boek over de showbizz legende Frank Sinatra, die ook altijd voorkomt in allerlei lijstjes: top 2000 aller tijden, grootste entertainer van de twintigste eeuw, nostalgie top zoveels, begrafenischarts, beste jazz albums aller tijden, et cetera. Voor de leut kijk ik hierom nog eens naar hoe Sinatra het doet in enkele van deze Nederlandse lijstjes. Daarbij put ik vrolijk uit allerlei passages die in ons boek staan.

De Grootste Entertainer van de Twintigste Eeuw

Over de vraag wie de grootste entertainer is van de Twintigste Eeuw zijn de meningen logischerwijs verdeeld. Het is altijd maar van welke kant je het bekijkt. Als het gaat het om muziek kan je natuurlijk simpelweg kijken naar de meeste hitnoteringen en dan zouden de Beatles het ongetwijfeld winnen. Maar goed, de Beatles zijn weer een band, niet een persoon. Is het dan misschien Paul McCartney? Maar tel je dan al zijn werk bij elkaar op - Beatles, Wings en solo - of moet je dat toch op een of andere manier splitsen? En als je het hebt over 'entertainer' dan hebben we het niet alleen over muziek, maar ook over televisie, films, radio en toneel. Hoe ga je die categorieën dan meten en met elkaar vergelijken? En in hoeveel van die categorieën moet een persoon actief zijn geweest? En wat is dan belangrijker? Populariteit van een persoon op zijn piek, of de lange adem over meerdere decennia heen?

We komen bij een dergelijke omvangrijke vraag al snel tot de conclusie dat je een paar dozijn mensen kan noemen en dat het verder een kwestie is van mening en smaak. Wat we hier wel kunnen zeggen is dat hoe breder je de vraag stelt hoe hoger Sinatra zal scoren. Niet dat ik perse wil dat Sinatra de grootste entertainer van de Twintigste Eeuw is, maar met een carrière van 1935 (als winnaar van een heel vroege Amerikaanse soort 'Idols' op de radio) tot 1996 had de man een zeer lange en veelzijdige adem, als zanger, acteur, komiek, danser, televisie presentator en radiopersoonlijkheid. Het is daarom altijd mooi om even stil te staan bij zijn 'legacy'. Als hij niet de grootste was, was hij zeker een van de grootsten.

Een interessante graadmeter voor 'hoe groot' iemand is, is hoe vaak er over iemand geschreven wordt. Het voordeel daarvan is dat niet alleen wordt meegenomen hoe succesvol iemand was al entertainer, maar ook in hoeverre iemand deel uitmaakte van het culturele geheugen van een groep mensen, zoals 'de inwoners van Nederland'. Voor ons boek hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de gedigitaliseerde krantenartikelen uit Delpher, de online krantenbank van de Koninklijke Bibliotheek (met onder andere Volkskrant, Trouw, Telegraaf, Algemeen Dagblad, Parool) Het is bekend dat daar de nodige methodologische bezwaren aan kleven, zoals vooral een gebrek aan representativiteit. De kranten die er niet in staan, worden immers ook niet meegenomen in het onderzoek. Met een onderwerp als Sinatra is er echter zo reusachtig veel (meer dan 19.000 krantenartikelen werden gevonden met de zoekterm ‘Frank Sinatra’) dat het onwaarschijnlijk is dat er iets van groot belang gemist wordt.

De verdeling van de krantenartikelen over de jaren heen laat zien dat er vijftig jaar lang, vooral vanaf eind jaren vijftig, heel veel over Sinatra werd geschreven in Nederland. Een zogenaamde ‘Ngramviewer’ van de Koninklijke Bibliotheek toont hoe relatief vaak een woord of woordcombinatie voorkomt in het hele corpus van woorden in de kranten. Daaruit blijkt dat willekeurige, tamelijk gebruikelijke woorden als ‘olifant’, ‘kookboek’ en zelfs ‘bloemkool’ van vergelijkbare orde van grootte waren als ‘Sinatra’. Als we Sinatra vergelijken met andere artiesten, dan zien we dat onder normale omstandigheden Sinatra ongeveer evenveel voorkomt als ‘Beatles’ en ‘Elvis’ en iets meer dan (Barbra) ‘Streisand’. De Beatles beleefden, ook in de Nederlandse kranten, een enorme piek in populariteit in het midden van de jaren zestig, terwijl Elvis meer besproken werd na zijn tragische dood in 1977 en de jaren daarna. Sinatra bereikte zijn, relatief bescheiden, krantenpiek in 1975, het eerste jaar dat Sinatra het won van ‘bloemkool’, toen hij voor het eerst in Nederland een concert gaf. Daarvoor zat nog een kleine piek in 1966, toen zijn dochter Nancy de Sinatranaam omhoog duwde met haar wereldhit ‘These Boots Are Made For Walkin’’. De grootste hoogtepunten van Sinatra’s carrière waren in 1975 echter al geweest: de tieneridool Sinatramanie in de Verenigde Staten in de jaren veertig waar Nederland door de oorlog weinig van had meegekregen, zijn glansrijke oscarwinnende filmcarrière van de jaren vijftig en zijn legendarische optredens in de jaren zestig met zangbroeders Dean Martin en Sammy Davis jr.

Van mogelijk de 'drie grootsten' uit de Twintigste Eeuw, had Sinatra op basis van Delpher de langste adem, hadden de Beatles de hoogste piek en was Elvis het langste dominant, maar pas na zijn dood.

De Top 2000 dan

De Top 2000 is een jaarlijks bij elkaar gestemde lijst van de beste nummers aller tijden. Het is echter niet bepaald een heel hoopvolle bron om Sinatra tot de grootste van de twinttigste eeuw te willen bombarderen. In 2022 was Sinatra vijf keer in de top 2000 te vinden: My Way (329); That's Life (908); Fly me to the Moon (983); Theme From New York New York (1545); It Was a Very Good Year (1998). In vergelijking met andere grote artiesten is dat zeer mager. The Beatles blazen hem weg met hun 35+ noteringen en ook Elvis, Queen en ABBA doen het veel beter.

Die cijfers zijn hard, maar voor een zanger die begon voor de oorlog scoort Sinatra nog altijd heel hoog. Andere Amerikaanse generatiegenoten, niet bepaald de kleinste namen, komen er nauwelijks in voor: Doris Day (0), Dean Martin (0), Judy Garland (0), Louis Armstrong (2), Peggy Lee (0), Nat King Cole (0), Ella Fitzgerald (1), Sammy Davis jr. (1), Lena Horne (0), Bing Crosby (0), Rosemary Clooney (0), Tony Bennett (0), Billie Holiday (0), Perry Como (0). Het zegt veel over de tijdloosheid van Sinatra.

In de nostalgie top 55 uit 2009 stond Sinatra's ‘My Way’ wel op de eerste plaats, voor klassiekers ‘Yesterday’ van The Beatles, ‘White Christmas’ van Bing Crosby en ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld.

'My Way' het meest legendarische uitvaartnummer?

Sinatra zat al dertig jaar in het vak toen hij zijn mogelijk meest invloedrijke nummer uitbracht. Hoewel het nummer nooit in de top 40 stond, want hier niet uitgebracht als single, hebben decennia daarna nog uiteenlopende Nederlandse artiesten als de Zangeres zonder Naam, Lee Towers, The Party Animals en Herman Brood het nummer opgenomen. Alleen de laatste bereikte daarmee (postuum) de nummer 1 positie in 2001. Cabaretier Paul van Vliet nam president Nixon op de korrel na het Watergate schandaal (1974) met een parodie op 'My Way' (I travelled each and every sly way. Don't blame me John Dean, he did it my way.'). Andre Hazes maakte weer zijn eigen tekst op de melodie, wat het nummer ‘Waarom’ werd, maar zijn eerste platenmaatschappij wilde daar niets mee. ‘Die man was heilig, daar mocht je niet aan komen, terwijl de hele wereld dat nummer heeft gezongen.’

De tekst van ‘My Way’ was geschreven door zanger Paul Anka, die het op de melodie had gezet van het nummer 'Comme d'Habitude' van Claude François. Anka was een vriend van Sinatra en had de tekst geschreven met Sinatra in gedachten. Sinatra had in 1968 al tegen hem gezegd dat hij met pensioen wilde gaan. In ‘My Way’ zingt hij over het einde (van zijn carrière) en hoe hij alles op zijn manier had gedaan zonder veel spijt.

Per ongeluk, maar ook wel begrijpelijk, werd ‘My Way’ ook heel populaire uitvaartmuziek in Nederland. Het nummer begint immers met ‘And now the end is near, and so I face the final curtain’ en is ook wel geïnterpreteerd als tekst van een persoon die op sterven ligt. Zanger Ben Cramer was lyrisch over het nummer: ‘Dat gaat over een man, die op bed ligt te sterven, hij kijkt naar het eindeloze gordijn ... geweldig.’ In de kranten wordt het nummer door uitvaartondernemers tot aan de jaren negentig genoemd als een van de meest gekozen nummers, achter ‘Waarheen Waarvoor’ van Mieke Telkamp. Daarna begon het enigszins op zijn retour te raken. Mensen kozen vaker muziek die niet noodzakelijkerwijs geschikt was voor een uitvaart, waardoor er meer variatie kwam. Desalniettemin is ‘My Way’ ook nu nog in Nederland een populair nummer om te draaien bij een uitvaart.

Invloed op Collega's

Hier komen we natuurlijk weer op een terrein dat niet te meten is, maar de invloed van een entertainer op andere entertainers zou ook een graadmeter kunnen zijn voor hoe 'groot' iemand werkelijk is. Buiten Nederland had Sinatra een grote schare aan vrienden en bewonderaars onder andere entertainers. Voor The Beatles, Elvis en Michael Jackson alleen al, was hij een van de grote voorbeelden. Het zal niemand verbazen dat Sinatra ook in Nederland een grote naam was onder andere artiesten, niet omdat ik dat zeg, maar omdat een hele batterij aan showbizzlegendes dat zeggen en zeiden. In Nederland was Willy Alberti een van de grootste Sinatra fans, zoals we ook in ons boek uit de doeken hebben gedaan en nog eens op hebben toegespitst in ons artikel in Ons Amsterdam.

Niet alleen Willy Alberti, maar veel zangers zagen Sinatra als de gouden standaard. Wat hier volgt zijn slechts enkele treffende voorbeelden.: Pim Maas was een fan; Johnny Jordaans grote idool was Sinatra; Rob de Nijs was een groot bewonderaar; Johnny Lion was een groot fan; Peter Kraus zag hem als zijn voorbeeld; Eddy Doorenbos vond dat Sinatra ‘van alle zangers de beste timing’ had. Dick Rienstra was een bewonderaar en verzamelaar; Ton van Duinhoven vond hem ‘een ongelofelijk talent, volkomen hors concours.’; Wim Koopmans was fanatiek Sinatra fan; voor Arie Ribbens was Sinatra een ‘god’. Albert West had Sinatra zien optreden in Amsterdam in 1975 en kwam superlatieven tekort: ‘Ik heb vorige week Frank Sinatra gezien en dan weet je dat je nog veel moet leren. Als je ziet hoe die oude rot zo'n zaal op een uitstekende manier weet te pakken dan zit ik me af te vragen, wie moet hem straks toch eigenlijk opvolgen? Want wat hij kan, kan volgens mij niemand anders in de amusementswereld van dit ogenblik.’ Ramses Shaffy zag Sinatra voor het eerst in 54/55 in de film Young at Heart. 'Ik vond dat zo indrukwekkend, die combinatie van zingen en acteren, dat ik dacht: ‘dat wil ik ook!’ Als Sinatra zo'n liedje zingt, dan is hij op dat moment de hoofdfiguur zelf. Diepe bewondering heb ik voor hem.

Niet alleen zangers, maar ook zangeressen waren vol complimenten. Willeke Alberti hebben we eerder vermeld als groot fan. Jazz zangeres Greetje Kauffeld zei over Sinatra: ‘Die is voor mij nog altijd de allergrootste. Naarmate ik ouder word, ontdek ik ook steeds meer, waarom. Hij weet met zijn perfekte timing en frazering als geen ander zijn teksten aan het publiek over te dragen. Emoties over te brengen.’ Over een concert van Sinatra in het Concertgebouw zei ze: ‘Als iets echt overweldigend is, schieten woorden te kort. Zoiets maak je maar een paar keer mee in je leven.’

Sinatra was als allround entertainer ook populair bij cabaretiers. Toon Hermans was decennialang ‘een groot bewonderaar van Frank Sinatra’. Hermans zei hierover dat het niet alleen zijn stem was die het hem deed, maar ook zijn persoonlijkheid. ‘Hij is een legende, bij zijn leven al.’ Toen hij hem meemaakte in concert viel hem de ‘blijheid’ op en ‘de onbedwingbare ritmische impuls die er van Sinatra uitging.’ Hermans had ook heel wijselijk besloten om de vervelende verhalen die over Sinatra de ronde gingen naast zich neer te leggen tijdens het concert. ‘Ten eerste geven ze een vertekend beeld van de man, ten tweede ben ik er heilig van overtuigd dat iemand die dan zo'n ploert zou zijn, nóóit op zo'n manier over liefde of over eenzaamheid kan zingen.’ Voor Hermans was Sinatra een echte theaterfiguur, die ‘als mens tegenover andere mensen’ stond.

Herman van Veen had als startende cabaretier weinig met de Nederlandse entertainers. Buiten de grote Nederlandse drie (Wim Kan, Wim Sonneveld, Toon Hermans) kwam hij volgens eigen zeggen nergens bij klaar. Hij was wel groot bewonderaar van vele buitenlandse entertainers, onder wie Frank Sinatra. Amerika was voor Van Veen het Walhalla van de entertainment. Daar kon je het vak leren van de echte grootheden als Sinatra en Sammy Davis. Van Veen trad ook zelf op in de Verenigde Staten en raakte daar bevriend met (later Oscar winnende) actrice Shirley MacLaine. MacLaine was goed bevriend met Sinatra en introduceerde de twee na een concert in Londen. Ook was Van Veen bij een etentje van Sinatra dankzij bemiddeling van MacLaine. Daarnaast raakte hij een keer verzeild bij een verjaardagsfeestje van Sinatra’s vierde (en laatste) vrouw Barbara. ‘Een heel intelligente, scherpe man, die Sinatra, die zeer geïnteresseerd was in wat ik deed. Anders dus dan zijn imago. Ook een man met gevoel voor humor. Voor we weggingen zei hij: ‘zullen we nog een keer ‘She's a jolly good fellow’ zingen? Dan kunnen jullie thuis ook nog zeggen dat je nog samen met Sinatra gezongen hebt.’

Conclusie

Er valt natuurlijk niet een zinnige conclusie te trekken over wie de grootste entertainer van de Twintigste Eeuw was. Voor werkelijk grote entertainers zelf is dat ook vaak veel minder een boeiende vraag dan voor hun fans. Sinatra hield van zijn vak en van zijn collega's en dat gevoelen was vrijwel altijd geheel wederzijds. Dat Sinatra op zijn minst een van de groten van de Twintigste Eeuw was, ook in Nederland, zullen weinigen willen ontkennen. Toch is Sinatra nog veel dieper geworteld in de Amerikaanse cultuur dan in de Nederlandse. Dat is alleen al aan de veel betere verkoopcijfers te zien van ons boek, in vertaling, in Amerika dan in Nederland (wel een goede manier om Nederlandse geschiedenis te exporteren, kennelijk). Voor wie meer wil weten over Sinatra's rol in het culturele leven in Nederland, kan verder lezen in: ons boek.

Collegejaar 2050/2051: Studie Brede Humanities aan de Algemene Universiteit

Kom Brede Humanities Studeren aan de Algemene Universiteit!

Aan de Algemene Universiteit is het mogelijk om Brede Humanities te studeren! Deze studie biedt je een goede kans om iets meer dan niets te weten over geschiedenis, taal en cultuur. De Algemene Universiteit biedt als enige universiteit in Nederland nog de mogelijkheid om een studie te doen die niet meteen zichtbaar economisch rendabel is. Hiermee heeft de Algemene Universiteit als enige universiteit in Nederland nog het keurmerk 'Woke' gekregen, na uitgebreide inspectie vanuit de overheid. Studiefinanciering voor deze studie is helaas niet mogelijk.

Als je Brede Humanities komt studeren krijg je vakken als Nederlandse geschiedenis en staatsinrichting, Nederlands recht, Nederlandse taal en cultuur en de rol van Nederland in de wereld. Naast de algemene kennis over ons vaderland krijg je in de Bachelor de kans je te verdiepen met keuzevakken als 'Amerika als Voorbeeld', 'Kunstgeschiedenis' en 'Duits'. Dat is natuurlijk wel voor de echte liefhebbers, want een fysiek bezoek aan een museum of het lezen van een tekst in een andere taal dan Nederlands of Engels behoort tot de mogelijkheden. Na afronding van deze studie kan je teksten opstellen met a.i., heb je geleerd de mainstream media te bekritiseren en ben je bekwaam in het zelfstandig doen van (online) onderzoek naar bijvoorbeeld linkse rechters. De nadruk ligt niet op het bestuderen van boeken en artikelen, het meeste kan je immers vragen aan ChatGPT, maar op het verwerven van vaardigheden.

Wie ervoor kiest na de Bachelor een Master te doen kan kiezen uit de richtingen 'Talen' en 'Geschiedenis'. In de Master Talen ligt de nadruk nog steeds op Nederlands, maar komt ook literatuur sporadisch aan bod. In de Master Geschiedenis is er dit keer ook aandacht voor de tijd van voor de Tweede Wereldoorlog, gefocust op de centrale rol van Europese heersers en staatsvormen. Deze masters hebben geen enkele toegevoegde waarde voor je kansen op de arbeidsmarkt, dus het zijn vooral de rijkere studenten die hier aan deelnemen.

Omdat er geen serieuze onderzoeksrichtingen Humanities meer bestaan in Nederland, voor zover we onszelf überhaupt ooit serieus konden nemen, komen onze studenten terecht in beroepen als leraar op een particuliere Montessorischool of onderzoeker in Scandinavië. De echte mazzelaars mogen hopen in de Tweede Kamer te werken aan plannen voor het verstevigen van de Nationale identiteit. We zien jullie graag op onze open dag, waar onze drie enthousiaste docenten vertellen over de mogelijkheden.